بلا تکلیفی پر از توهم

یه زمانی تو زندگیت ” امید ” داری
تو زندگی
شخصیت
کاریت
اجتماعی
همشـ موفقی !
همشـ حتی خودتم باورت نمیشه
چون تمام فکر و ذکرت میشه رسیدن به امیدت
ولی یه روزی هست همون امیدت تو رو نابود میکنه
اطرافیانت یکی یکی تنهات میزارن
خانوادت دیگه مثله قدیم باهات رفتار نمی کنند
و
و
و
و هیچی نداری و سالها همونجایی که بودی می مونی
و در یک بلا تکلیفی پر از توهم می مونی
تا اینکه
یه روز به خودت میای
و اون روزم حوصله انجام هیچ کاری
جز خواب یا داشتنـ توهم رویای رسیدن آسون به همه جا فقط داری . . .

دیدگاهی بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *